فکر می کنید اولین ویژگی کار آریان چیست؟

شراره:سادگی موسیقی ما.ما در شعرهایمان از کلمات مهجور استفاده نمی کنیم.شعرهای ما را یک بچه هم می تواند بفهمد،نیازی نیست سطح تحصیلات خاصی داشته باشید تا شعر ها را بفهمید.معنی کلمه ها اینقدر ساده اند که همه آن را می فهمند و این کلمه ها در قالب شعر و وزن به ترانه تبدیل شده اند.ما در ترانه و آهنگ درگیر مسائل پیچیده نشده ایم. همه آدم ها در هر سن و طبقه ای موسیقی ما را می فهمند و این از اصلی ترین ویژگی های گروه ماست.

علی:البته من فکر میکنم ساده ساده هم نیست.

روحیه کودکانه ای در کارهاتان وجود دارد

علی: یک معصومیت است.

شراره: من هم با معصومیت موافقم.

علیرضا: شعر های ما حجب و حیا دارند،هم ساده اند و هم معصوم.

علی: بعضی شعر های ما ضاهر ساده ای دارند اما معانی بزرگی هم دارند؛ مثل شاپرک،ستاره و بارون، که هر کدام پشت واژه های ساده حرف از مسائل بزرگ میزند. در کنار این ما قبلا این سبک را نداشتیم که گیتار را ویولن ترکیب کنید، در کنار درامز و بیس و گروه کر.گروه کر ما هم مثل نمونه های قبل نیست،گروه کر ما واقعا با خواننده ها همکاری میکند.

نینف: ما در آریان دنبال تکنیک پیچیده ای در موسیقی نبوده ایم.تمرینات مداوم داشته ایم تا سطح تکنیک خودمان را بالا ببریم ولی دید ما از اول این بود که موسیقی داشته باشیم با امکانات موجود؛ 4تا گیتار,یک ویولن، درامز، پرکاشن، 2 خواننده با صداهای مختلف و همخوان ها. ما روی این امکانات تمرکز کردیم.خودم را حذف کردم(می خندد).

علی: (می خندد)مگر اصلا در گروه بودی؟

نینف: ترانه های آریان یک ویژگی دیگر هم دارند؛ آریان وقتی از غم می گوید، غمش آنقدر بزرگ و وحشتناک نیست و اگر هم از شادی می گوید، شادی اش اغراق آمیز نیست. در بیشتر ترانه ها ما به سمت امید می رویم؛ امید به رسیدن به مرحله بهتر؛ چه در عشق و چه در زندگی. ضمن اینکه چیزهایی که ما می گوییم به دور از واقعیات زندگی آدم ها نیست. وقتی ترانه را گوش میدهی، احساس می کنی داستان زندگی خودت است.مجموعه همه اینها باعث شده که هر کس با هر طرز فکری و از هر بافتی از جامعه با موسیقی ما ارتباط برقرار کند.

علیرضا:دقیقا می شد احساس کرد که ما بار اصلی ماجرا را روی تکنیک نگذاشتیم. ما اول گفتیم از دل می زنیم،به دل هم می نشیند. درباره شعر هم همینطور شاه کلید گروه ما همان حفظ کردن سادگی کارمان است.

بخشی از این ویژگی به این بر نمی گردد که ترانه ها هم کار خود اعضای گروه است و با اندیشه موسیقی همخوانی دارد؟

نینف: دقیقا همین طوری بوده. ما قدم اول را که برداشتیم، ترانه هایی بود که از قبل گفته بودیم. در آلبوم اول بیشتر ترانه ها ملا علی بود. این ترانه بر می گشت به دوران تهایی خود علی و حس های واقعی که داشته. تک تک همین طور بوده و مقطعی پیام بیشتر ترانه گفته. این کنار هم بودن خیلی به ما کمک کرد.

شراره: گاهی ما در ترانه ها جواب ترانه همدیگر را می دهیم.

در سالهای کم کاری تان احساس نکردید اقبال عمومی به شما کم شده؟

علی: طبیعی است خب ما کار تازه ای انجام نداده بودیم.

پیام: ما خیلی کار ها می خواستیم انجام دهیم ولی دست خودمان نبود.

علی:اقبال عمومی کم شد اما فراموش نشدیم.

شراره: وقتی مردم ما را می دیدند، گله من بودند که چرا کار جدید انجام نمی دهیم.

پیام: می پرسیدند هنوز با هم هستید یا گروه از هم پاشیده ولی این آلبوم خیلی بهتر است.

نینف: ما واقعا داشتیم فکر میکردیم که چکار کنیم. خیلی فکر کردیم که چگونه متفاوت ظاهر شویم که یکی اش همین خواندن با کریس دی برگ است. ما با کریس دی برگ خواندیم تا به دنیا بگوییم ما ایرانی ها این تصویری نیستیم که از ما به شما ارائه شده است. این یکی از اهداف ما بود. یادم هست در مسافرت آلمان پیام گفت قدم بعدی ما این است که جهانی شویم.

شراره: پیشنهاد خواندن با کریس دی برگ را علی پهلون داد ولی جالب این بود که کریس دی برگ از بچگی بت موسیقی من بوده است.

علی: برای همه مان اسطوره بود.

شراره: قرار گرفتن در کنار کریس دی برگ آرزویی بود که برای من برآورده شد. من آرزو داشتم که در کنار کریس دی برگ بایستم و موسیقی اجرا کنم.تا وقتی نرفتم و ندیدمش هم باورم نمی شد ماجرا جدی است. وقتی از پله ها بالا آمد داشتم دیوانه می شدم.

علی: وقتی بهشان گفتم قرار است با کریس دی برگ اجرا داشته باشیم، همه شان شوکه شده بودند.وقتی صدای خودش را برایشان گذاشتم که گفت سلام آریان! 5دقیقه شوکه بودند.

علیرضا: باورمان نمی شد.فکر می کردیم مگر می شود کریس دی برگ...

رجب پور: ما همیشه دنبال این بودیم که آریان را بزرگتر کنیم. همیشه فکر می کردیم چرا فقط ما باید انگلیسی بخونیم. چرا آنها فارسی نخوانند.اتفاقی که افتاد؛ یعنی کریس دی برگ فارسی خواند. وقتی خواستیم درباره گزینه ها فکر کنیم، اولین انتخابمان کریس دی برگ بود که بهترین انتخاب هم بود. کریس دی برگ برای بخش اعظم مخالفان موسیقی خاطره ساز بوده است؛ صلح طلب است و روحیه شرقی ای دارد. خواندن با کریس دی برگ اتفاقی بود که بار مالی اش به دوش ما بود ولی همه ایرانی ها در عرصه جهانی از آن نفع می بردند.

خواننده میهمان: کریس دی برگ

اولین بار است که یک گروه ایرانی و یک خواننده غربی با هم می خوانند. اهمین این ماجرا وقتی بیشتر می شود که یک طرف ماجرا گروه آریان باشد و طرف دیگر کریس دی برگ. کریس دی برگ یکی از اسطوره های موسیقی برای همه ی جهان است. او خواننده صلح طلبی است که نسل گذشته  خاطرات زیادی با او دارند. گروه آریان هم برای نسل جوان خاطره ساز است. همکرای آنها با هم تلفیقی بود از سلیقه های نسل گذشته و نسل امروز. بعد از انتشار آلبوم جدید آریان، کریس دی برگ چند روز به ایران آمد... و داستان این هکاری.

علی: ما در آهنگ کبوتر های سفید می خواستیم می خواستیم با یک خواننده دیگر هم همکاری داشته باشیم. اول رفتیم سراغ عرب ها، بعد دیدیم این کار قبلا انجام شده و دلمان نیامد این فکر را حرام کنیم.

علیرضا: نمی خواستیم کوپن مان را بسوزانیم.

علی: در بین خواننده های غربی کریس دی برگ خصوصیاتی را که ما می خواستیم داشت. هم در ایران خیلی طرفدار دارد و هم آدم ها با خاطره دارند، هم تعداد زیادی آهنگ برای صلح خوانده، هم سفیر سازمان ملل برای قحطی زدگان است و موردهای این چنینی. وقتی آقای رجب پور با انجام این کار موافقت کردند، ما از طرف شرکت ترانه برای دفتر کریس دی برگ ای میل و فکس زدیم. هفته بعد جواب دادند مشکلی برای همکاری نداریم. من فقط نیم ساعت ای میل را نگاه می کردم. یک روز در خانه سیامک بودیم که بچه ها را صدا کردم و به شان گفتم. اول که فایل صوی صدای کریس دی برگ را گوش دادند، می خندیدند و فکر کردند شوخی است.

علیرضا: فکمان خورد زمین.

پیام: خیلی تجربه خوبی بود. خانه نینف بودیم که ای میلی را که کریس دی برگ می گویدHi this is cheris de burgh  را گوش دادیم. من خیلی اصرار کردم که این جمله را که خودش به گروه سلام کرده اول آهنگ بگذاریم که بچه ها گفتند باشه در موقعیت دیگری استفاده می کنیم. در آن شرایط نا امیدی ما، سورپریز خوبی بود.

نینف: اولین با که شنیدم باور نمی کردم. کریس دی برگ بت موسیقی اوایل نوجوانی ما بود. از همه سخت تر زمانی بود که شعر انگلیسی این آدم آمد و قرار شد من این شعر را به فارسی ترجمه کنم، با همان مفهوم و حس. ساخت آن قطعه ویولن خیلی مهم بود. اولین بار هم پسر های گروه همخاونی کردند. کار را در خانه ضبط کردیم. آقای رجب پور هم باورش نمی شد که کاری که در خانه ضبط شده این قدر خوب باشد.

علیرضا: کار بزرگی بود. فکر می کنم می تواند یکی از افتخارات جامعه موسیقی باشد.

شراره: من اولش خیلی می ترسیدم. به بچه ها می گفتم اگر این آدم بیاید تو، معلوم نیست من چه حالی بشوم. اما او آمد تو، با یک لباس ساده و بسیار خونگرم.